วิธีอยู่กับคนที่เราเกลียด

รู้ไหมว่า เรามีเวลาอยู่ในโลกนี้คนละกี่ปี ชีวิตนั้นสั้นยิ่งกว่าหยดน้ำค้างเสียอีก จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า ถ้าเราใช้เวลาอันแสนสั้นนี้ไปมัวหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่ในความรัก โลภ โกรธ หลง หมั่นไส้คนนั้น ปลาบปลื้มคนนี้ ริษยาเจ้านายใส่ไคล้ลูกน้อง ปกป้องภาพลักษณ์ (อัตตา) กด (หัว) คนรุ่นใหม่หลงใหลเปลือกของชีวิต โดยลืมไปเลยว่าอะไรคือสิ่งที่ตนควรทำอย่างแท้จริง คิดดูเถิดว่า เราจะขาดทุนขนาดไหน ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ เขียนบทกวีไว้ว่า

''น้ำไหลอายุขัยก็ไหลล่วง ใบไม้ร่วงชีพก็ร้างอย่างความฝัน ฆ่าชีวาคือพร่าค่าคืนวัน จะกำนัลโลกนี้มีงานใด''

ลมหายใจอุ่น ๆ

วันไหนก็ตามที่เครียดและล้าเหลือเกิน ขอแนะนำให้พาตัวเองเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา หากมีเวลามากกว่านั้นก็อาบน้ำ แช่น้ำอุ่นๆ หรือ เย็นๆ ก็แล้วแต่ ให้สาแก่ใจ

จากนั้นอาจจะลองหลับตาให้สบาย ผ่อนคลายที่สุด แล้วกลับมาอยู่กับลมหายใจ ดูลมหายใจที่หน้าท้อง เอามือแตะช่วยด้วยก็ได้ หายใจตามปกติ ดูมันอย่างเดียว หายใจเข้าหนอ หายใจออกหนอ พยายามเข้าหนอ ใจเย็นๆหนอ ฝืนกิเลสหน่อยหนอ แต่จะลองทำดูหนอ ทำไปเรื่อยๆ ทำไปสบายๆ จนความคิดหลุดจากหัว

ความคิด (อันเป็นต้นตอของความเครียด) ก็เหมือนทาก สติเหมือนมะนาวที่ทาพอกไว้ตามมือเท้า ทากได้กลิ่นมะนาวมันจะหลุดจากมือเท้าของเราทันที เกาะอย่างไรก็ไม่อยู่ ความเครียดก็เช่นเดียวกัน

ดูลมหายใจไปเรื่อยๆ เห็นการพองหนอ ยุบหนอของลมหายใจล้วนๆ เมื่อทำไปนานๆสักพักหนึ่ง ลมหายใจจะช้าลงและเริ่มแผ่วเบาๆๆ จนบางทีอาจเลือนหายไป มองไม่เห็นอาการไหวกระเพื่อมของลมหายใจ